TELEPATA ZZA ŻELAZNEJ KURTYNY cz. I


Kiedy w 1958 roku Awtandił Aleksiejewicz Łomsadze, 20-letni Gruzin przyjechał do Moskwy, aby rozpocząć studia na tutejszej Politechnice nie miał zielonego pojęcia o telepatii i hipnozie. W dwa lata później brał już udział w skomplikowanych eksperymentach naukowych mających dowieść istnienie komunikacji pozazmysłowej przeprowadzanych przez jednego z najwybitniejszych uczonych tamtych czasów Leonida Leonidowicza Wasiliewa.

SAMORODNY TALENT
To były zwyczajne imieniny. Awtandiła Łomsadze, samotnego gruzińskiego studenta, zaprosił na nie Aleksander, kolega ze studiów będący kuzynem solenizanta. Wśród przybyłych gości znalazł się także neurofizjolog Leonid Leonidowicz Wasiliew, utalentowany uczony radziecki, który od wielu lat zajmował się badaniem możliwości ludzkiego mózgu. Profesor Wasiliew zaproponował gościom udział w zaimprowizowanym eksperymencie
telepatycznym. Ktoś z towarzystwa na chwilę opuszczał pokój, a pozostali uczestnicy zabawy wybierali przedmiot do odgadnięcia. Niestety większość "telepatów" nie była w stanie prawidłowo wskazać bibelotu, o którym reszta gości intensywnie myślała. Kiedy przyszła kolej na Awtadiła Łomsadze, ten bez trudu wskazywał wszystkie wybrane przedmioty nie myląc się ani razu. Zdolności młodego Gruzina nie uszły uwadze Leonida Leonidowicza. Uczony zaproponował Łomsadze przechadzkę i po angielsku opuścili imieniny.

JAK U BUŁHAKOWA
Spacerując po moskiewskich ulicach profesor Wasiliew, niczym Woland, zaprzyjaźniał się z gruzińskim studentem, który w życiu nie słyszał o telepatii. Przyjechał do Moskwy, aby studiować jednocześnie na dwóch kierunkach stołecznej Politechniki. Wszystko było dla niego nowe i interesujące. Leonid Leonidowicz wprowadził Awtandiła w swoje, stworzone już w latach trzydziestych, teorie dotyczące natury zjawisk telepatycznych jako komunikacji na poziomie podświadomym.
Zdaniem Wasiliewa telepatia to szczególna forma przekazywania informacji lub komunikacji wyrażająca się jako bezpośredni (,czyli bez udziału znanych nam narządów zmysłów) wpływ procesów neuro-psychicznych jednej żywej istoty na procesy neuro-pychiczne drugiej posiadającej świadomość istoty. Uczony był przekonany, że to najdoskonalsze, bo działające na wszystkich zakresach częstotliwości, narzędzie do poznawania otaczającego nas świata.
Wasiliew zaprosił Awtandiła Łomsadze do wzięcia udziału w prowadzonych przez siebie eksperymentach mających, w naukowy sposób potwierdzić hipotezę istnienia telepatii.


SUGESTIE MYŚLOWE
Przygoda Leonida Wasiliewa z telepatią rozpoczęła się w roku 1921, kiedy to młodego wówczas fizjologa zaprasza do współpracy prekursor badań nad sugestią myślową profesor Władimir Bechteriew twórca Petersburskiego Instytutu Psychoneurologicznego. W latach 20-stych przebywał na naukowych stypendiach w Niemczech i Francji gdzie prowadził badania dotyczące prawideł działania ludzkiego mózgu, telepatii i hipnozy. Od 1927 roku członek Rosyjski komitet Badań Psychologicznych.
W latach 30-tych Wasiliew ze swoimi współpracownikami w Instytutu Mózgu przeprowadzał bardzo liczne doświadczenia dotyczące odgadywania czarnego i białego koloru oraz obiektów o zabarwieniu emocjonalnym. Badania prowadzono także na osobach śpiących przekazując im na odległość rysunki, uczucia, czynności lub "wzrokowe obrazy przedmiotów". Wasiliew poszukiwał także optymalnych warunków do realizacji łączności telepatycznej. Podstawowym celem większości doświadczeń było odkrycie fizjologicznej natury telepatii oraz fizycznego mechanizmu przekazywania myśli na odległość. W owym czasie uważano, że do łączności telepatycznej dochodzi za pośrednictwem fal elektromagnetycznych o zbieżnych częstotliwościach wypromieniowywanych i przyjmowanych przez mózgi nadawcy i odbiorcy.
Zastosowanie przez zespół Leonida Wasiliewa pod koniec 1938 roku metalowych ekranów, które blokowały rozprzestrzenianie się fal elektromagnetycznych całkowicie obaliło tę hipotezę. Trochę później udowodniono, że także odległość niema wpływu na transmisję sugestii. Należy wspomnieć, iż dokonano tego na 20 lat przed słynnym eksperymentem z amerykańską atomową łodzią podwodną Nautilius, na pokładzie, której przeprowadzono telepatyczne doświadczenia z przekazywaniem na odległość wyobrażeń kart Zenera.

PIERWSZE SUKCESY
Wyzwalając się z okowów stalinizmu, kiedy to wszelkie badania parapsychiczne był całkowicie zakazane, Wasiliew w 1960 roku stworzył Grupę Biotelekomunikacji działającą na Uniwersytecie w Leningradzie.

Podstawowym zadaniem nowopowstałego laboratorium było badanie sugestii myślowych i przekazywania myśli na odległość. Głównym obiektem badań stał się Awtandił Łomsadze i jego niespotykane zdolności. Zadaniem młodego Gruzina było wskazywanie przedmiotów, których wizerunki umieszczona na kartach. Pierwsze eksperymenty zakończyły się całkowitym niepowodzeniem, na dziesięć przekazywanych telepatycznie przedmiotów Łomsadze wskazywał prawidłowo jedynie cztery. Wasiliew podejrzewając, że wyniki badań mogą zależeć od stanu psychicznego Gruzina, będącego pod silną presją psychiczną, zaordynował mu całkowity wypoczynek. Kiedy po tygodniu wznowiono eksperymenty osiągnięto sukces. Łomsadze bezbłędnie wskazywał karty z obrazkami przekazywane myślowo przez "nadawcę" znajdującego się w innym pomieszczeniu laboratorium. Stopniowo zwiększano trudność przeprowadzanych eksperymentów, z których Awtandił zawsze wychodził obronną ręką. Obok wizerunków przedmiotów pojawiły się cyfry i określenia abstrakcyjne takie jak "radość", "trajektoria", "fabuła" lub "zwątpienie". Zmieniały się także osoby wysyłające przekaz telepatyczny. W końcowej fazie eksperymentów gruzińskiemu studentowi udawało się prawidłowo odbierać całe zdania składające się z kilku słów.

NOWE TEORIE
Pod wpływem eksperymentów z udziałem Awtandiła Łomsadze u profesora Wasiliewa powstawały nowe teorie dotyczące istoty telepatii.

Uczony udowodnił, że do silnego kontaktu telepatycznego może dojść nie tylko pomiędzy osobami mającymi ze sobą jakieś pokrewieństwo lub dobrze znającymi się, ale także u ludzi całkiem nieznajomych o ile ich rytmy niewerbalnego przekazu informacji pokryją się. Wcześnie uważano, że więzy krwi występujące między matką i jej dzieckiem, a także wśród rodzeństwa i bliźniąt sprzyjają powstawaniu spontanicznej telepatii, tak trudnej do powtórzenia w warunkach laboratoryjnych. Wasiliew domniemywał, że ludzki organizm (lub mózg) posiada dwa zespoły odpowiadające za telepatyczną komunikację: zespół nadawczy i zespół odbiorczy. Najczęściej jeden z tych zespołów jest bardziej rozwinięty, co sprawia, że człowiek będąc znakomitym "nadawcą" może być jednocześnie słabym "odbiorcą" niewerbalnego przekazu.

KOLEJNE ZDOLNOŚCI

Wkrótce Leonid Wasiliew zaobserwował, że ludzie, którzy pracują z Łomsadzie stają się bardzo ociężali. Ponieważ uczony sam był utalentowanym hipnotyzerem szybko zorientował się, że pod wpływem przeprowadzanych eksperymentów w Gruzinie ujawniły się podobne zdolności. Korzystając z nadarzającej się okazji Wasiliew przeprowadził doświadczenie z przekazywaniem hipnozy na odległość za pomocą telepatii.
Eksperyment odbył się w obecności rektora leningradzkiego Uniwersytetu i kilku innych naukowców. Łomsadze, po chwili koncentracji, wprowadził w stan transu hipnotycznego osobę znajdującą się w drugim pomieszczeniu. Uczestnicy doświadczenia próbowali obudzić śpiącą osobę jednak bez rezultatu. Wybudzenie także odbyło się na odległość. Mimo początkowego niedowierzania przybyli na doświadczenie naukowcy potwierdzili jego powodzenie. W wiele lat później Łomsadze będzie wielokrotni prezentował swoje hipnotyczne zdolności podczas publicznych pokazów.

NIEPOKOJĄCY SZUM
Doświadczenia prowadzone z udziałem Awtandiła Łomsadze na Uniwersytecie w Leningradzie trwały z przerwami prawie dwa lata. Intensywność badań sprawiła, że młody Gruzin zaczął odczuwać coraz większy dyskomfort psychiczny objawiający się silnymi szumami w głowie. Wasiliew nie chcąc tracić tak wspaniałego obiektu badań zaproponował Łomsadze pracę nad kontrolą umysłu. W bardzo krótkim czasie wystarał się dla niego o roczne stypendium, podczas którego Gruzin miał udać się do Indii, aby tam w jednej ze szkół Radża-Jogi zapanować nad możliwościami swojego umysłu oraz nauczyć się sprawnie i szybko regenerować siły witalne. W lutym 1964 roku Awtandił Łomsadze jako oficjalny delegat Akademii Nauk Związku Radzieckiego wsiadł na pokład samolotu lecącego do Bombaju. Udawał się do kolebki rozwoju psychicznych i energetycznych zdolności.

WIELKA PRZYGODA
Z lekka zagubiony i nieznający języka Łomsadze podejmuje naukę w jednej ze szkół jogi na obrzeżach Bombaju. W kilka dni później w szkole pojawia się stary jogin i telepatycznie zaprasza Łomsadze do swojego domu w Północnych Indiach. Młody Gruzin rozpoznaje w starcu swojego nauczyciela i podąża za nim. Następny rok Awtandił spędził w stojącym na odludziu domu jogina wykonując wraz z nim oddechowe i fizyczne ćwiczenia oraz prowadząc z nim swoisty telepatyczny dialog. Po powrocie do Moskwy Łomsadze wraz z Wasiliewem kontynuują eksperymenty z telepatią. Transformacja osobowości zapoczątkowana przez hinduskiego nauczyciela sprawiła, że u Awtandiła Łomsadze pojawiły się także zdolności uzdrawiające. Wtedy też młody Gruzin zwrócił na siebie uwagę tajnych służby oraz KGB. Ministerstwo Obrony ZSRR bardzo pragnęło pozyskać go do współpracy. Awtandił Łomsadze zdecydowanie odmówił.
Włodzimierz Adam Osiński
Tekst zamieszczony w miesięczniku "Czwarty Wymiar" nr 11/2008.

AWTANDIŁ ALEKSIEJEWICZ ŁOMSADZE (GURU ALID FASKI NATWA, dawniej znany jako Guru Sotidanandana)
Urodził się w 1938 r. w Tbilisi. Posiada naturalne zdolności telepatyczne i hipnotyczne. Opracował tybetańsko-idyjską metodę uzdrawiania. Od 1989 roku prowadzi założone przez siebie w St. Petersburgu Międzynarodowe Centrum Medycyny Niekonwencjonalnej "Tybet". Początkowo przyjął duchowe imię Guru Sotidanandana.
Jako Mistrz Radża-Jogi Guru Alid Faski Natwa prowadzi dwa zamknięte aśramy w Północnych Indiach skupiające razem ok. 4 tys. wyznawców.
Przeczytaj inne artykuły związane z tym tematem:
"TELEPATA ZZA ŻELAZNEJ KURTYNY" cz. II <<<>>>
"TELEPATA ZZA ŻELAZNEJ KURTYNY" cz. III <<<>>>